Vargit Çiçeği.

Vargit Çiçeği



Vargit çiçeği, Güz çiğdemi olarak bilinen bu çiçeğin Latince adı
(Colchicum speciosum) dur.. Ortalama 1000 metre ve üzeri yüksekliklerde
bölge halkı tarafından mezire olarak tabir edilen köylerden birkaç yüz
metre yükseklikte, yaylalardan ise bir kaç yüz metre alçaklarda bulunan
geçici yerleşim yerlerinde oldukça yoğun olarak görülmektedir. Evinize
köyünüze gitme zamanı geldi hadi acele edin ve köyünüze dönün demektedir.

Vargit çiçeğinin bu olumsuz tavrına karşın evinizden, köyünüzden yaylalara
çıkma zamanınız geldi artık, karlar eridi ve ilkbahar kendini iyiden iyiye
hissettirdi diyen Vargel çiçeği, doğanın insanla kurduğu iletişim
örneğinin sadece biridir. Zehirli bir çiçek türüdür, vargel çiçeğinin
yapraklarının rengi beyaz, vargit çiçeğinin yapraklarının rengi de mor ve
mora yakın tonlardadır, altı taç yaprağı bulunur, üst kısmı huni şeklinde,
otsu ve gövdesiz bir bitkidir.



Karadeniz bölgesinde insanlarının doğal yaşam biçimlerinden olan yayla
göçlerinin zamanlamasını göstermesi açısından "Vargel" ve "Vargit"
çiçekleri büyük önem taşırlar. Çünkü Karadeniz coğrafyasının engebeli
arazisi kıyı bölgelerinde kısmi de olsa tarımı mümkün kılarken yüksek dağ
çayırlarının olduğu yüksek yerlerde, yaylalarda ise hayvancılığı mümkün
kılmaktadır. Bu yüzden doğal koşulların zorunlu bir biçimde oluşturduğu
bir yaşam biçimi ve bu yaşam biçiminin oluşturduğu ekonomi çerçevesinde
yaylacılık kaçınılmaz olarak yüz yıllardır yapıla gelen bir faaliyettir.

Stoalılar M.Ö. 4. yüzyılda ‘’doğaya göre yaşamak akla göre yaşamaktır’’
demiştilerNasıl ki Babiller tarım ile uğraşırlarken ayın hareketlerini
takip etmişlerse. Karadenizlilerde hayvancılık ile uğraşırlarken vargit,
vargel çiçeğinin hareketlerini kontrol etmek zorundalar. . İçersinde
düzeni ve kuralı barındıran doğa hareketsiz değil hareketli, devingendir.
Bu hareketlilik doğanın bir aklının olduğunu ve bu aklı kavramak için ona
göre hareket etmenin daha uygun olacağını ve ona kendini bırakarak daha
mutlu ve özgür olacağı aklına daha uygun gelmektedir insanın.

Bir gün bir çocuk yaylaya çıkar; sağa sola etrafa bakar, gezer, tozar
hafif hafif serin esen rüzgarın sarstığı bir çiçek görür bakmaya
doyamadığı, ellemeye kıyamadığı bir çiçektir bu. Ve az sonra babası na
sorar bu çiçeğin adı ne diye? Bu çiçeğin adı vargittir. Artık varın gidin
gitme zamanımız geldi, demek ister bize diye cevaplar baba.rüzgar biraz
daha sertleşmiştir artık…
 

[TB] Benzer konular

Üst