Kalbim yorgun, ruhumda suskun!

  • Konbuyu başlatan Mustafa Cilasun
  • Başlangıç tarihi
M

Mustafa Cilasun

Guest
Bir ölü denizin sessizliğinde kaybolan umutlarımı arıyordum
Yüzümü okşayan sevdalı rüzgarın esiniyle
İçimin kabardığını hissettim


Saatlerce konuşmayan dilim,
Yıllarca aşka hasret melalim inliyordu
Zihnimin vurgun hali acı veriyordu, ufuklar açmıyordu
Ağlamanın acziyeti yüreğimi dağlayarak üzüyordu


Oysa bir can olarak
Samimi yaşamak hakkımdı
Aldatılmışlığın korkusu, şartlanmışlığın sultası nesilleri heba ediyordu


Nereye baksam
Ve hatta feda olmak için gönül yollarına yatsam
Ezilmenin bin hüznüyle vicdanımla aklansam
Anlaşılmak için bir korku Yaşamadan uyusam başım ağrımıyordu


Ne oldu, nasıl oldu da
Tefrikalar kalpleri ayrık otu misali kuşattı
Bireyin sosyal ve hukuki hakları gasp edilerek dışlandı


Makamlar gönülde saltanatlaşıp
İhsanı, inayeti ve takvayı bir çırpıda gönüllerden attı

Ne kadar dile gelen
Maslahat varsa ruhsat satıldı azim kimlere kalmadı
Geriye ne kaldı, ruhundan bihaber nefesler kalbinde aşkı yaşamadı


Hiç yaşasaydı
Hamaset bu kadar yayılır ve ayyuka çıkar mıydı
Heveslerin bedene hasredilen
Ve zerke dilen
Türabı insanı hiç yorar mıydı
Lehçenin
bin bir çeşit zenginliği aşikarken, kavga ve dalaş olur muydu


Cehalete has çığırtkanlık
Hiç kulakları yılgınlığa savurur muydu
Ne oldum delisi olmak
Ne kadar insan olmak ve kul gibi yaşamaya
Zemin hazırlayan ahmaklık ve uygun bir zamanda yol aldıran çılgınlıktı


Susmak, mahkumun çaresizliğinde,
Mahzunun melalinde ki uhdeyle
Ruhumun prangaları çözülünceye kadar
Cehdin vecdine ereceğim bir gün
O öyle bir gün ki,


Gözyaşları sel olsa bile nafile,
Aşk; hakkıyla gönülde filizlenmeyince,
Vicdan netleşmeyince,
Hesap her dilin ahenkli nefesinde sevdayı secdeyse


Arafat’a çıkan, vakfe yapan gönüller
Mukallit olmaktan kurtulup
Tahkike erişse
Ve bu minval üzerine hali fakirliğini hasrederek yüzleşse
Aşkın, iksirinden
yudum yudum nefeslenerek maveranın vecdine girse




Mustafa CİLASUN
 
Üst