KÜLLİYAT-I LETAİF

  • Konbuyu başlatan senarist081
  • Başlangıç tarihi
S

senarist081

Guest
Sırat Üzerinde Kavurma Çömleği

Boşnakzade İbrahim Efendi namında zarif bir vaiz, Kurban bayramına yakın bir gün, Molla Gürani Camii'nde vaaz ederken, biri üzerinde şu yazı bulunan bir kağıt verir:
"Validem için keseceğim kurbandan kimseye hisse vermeyip cümlesini kavurma yapıp bir çömleğe koymak ve seneden seneye kendine nafaka ittihaz etmek niyetindeyim.

Caiz midir, değil midir, beyan buyurula."
İbrahim Efendi, bunu alenen okuduktan sonra kâğıdı veren adama şöyle der:
— Yarın Cennet ehli, kurbanlarına binip sırat köprüsünden geçerken, bu kadının da kavurma çömleğine binmesi lazım gelir. Git, sor, razı olursa, öyle yap!..

Cahiller Nasıl Güdülür?

Bir cahil, yolda giderken, elinde birtakım yular götüren bir adama rasgelir:
— Sen kimsin? Bu elindekiler nedir? Diye sorar. Adam,
— Şeytanım, elimdekiler de yulardır!...Cevabını verir. Herif,
— Bunları neye kullanıyorsun? Diye sorunca şeytan,
— Hak yolundan çıkarmak istediğim adamların boyunlarına takıp dalalet semtine çekerim...
Der. Adam,
— Aman, rica ederim, benim yularım hangisidir, göster!
— Deyince de şu karşılığı verir:
— Senin gibi cahiller için yulara hacet yok. Parmağımla işaret ederek kullanırım!...

Hekimin Tesellisi

Bir hekime, dikkatsizlik veya tecrübesizlik eseri olarak vefatına sebeb olduğu hastalardan dolayı hasıl olan vicdan azabına ve manevi mesuliyete karşı neyle müteselli olabildiğini sormuşlar. Şöyle demiş:
- Ölü yıkayıcı, kefen satıcı, mezar kazıcı gibi birçok duacılar kazanmış olmakla!...

Bir Türlü İyi Olmayan Sandalye

Tabiplerden biri, ahir ömründe bunamış. Oturduğu sandalyenin hasta olduğunu tevehhüm ederek ikide bir sandalyenin kollarını tutar nabzına bakar, bazan arkadaşlarını çağırarak onlarla istişare edermiş. Bir gün, arkadaşlarından birine,
— Niçin beni evvelki gibi hastaya çağırmıyorlar? Diye sormuş.
— Hazakatiniz sayesinde hiç hasta kalmadı.
Cevabını alınca, önce memnun olmakla birlikte sonra dönüp meyusane şöyle demiş:
— Ah, ne fayda! Âlemi iyi ettim de bir türlü şu sandalyeyi iyi edemedim!...
 

[TB] Benzer konular

S

senarist081

Guest
Ynt: KÜLLİYAT-I LETAİF

Bir Taşla İki Hasta

Tabibin biri epeyce uzak bir yere çağrılmış. Kendisini çağıran kadının,
— Sizi bu kadar uzak yere çağırışımdan dolayı canınız sıkılmıştır.
Demesi üzerine hekim şöyle demiş:
— Yok efendim! Zaten bu semtte ağırca bir hastam daha var; bir taşla iki kuş vurmuş olurum!...

Yorgun Dil

Pek geveze bir adam hastalanır. Doktor getirirler. Doktor nabzını yoklar, hastalık eseri göremez. Adam:
—Bir de dilime bakınız... Diye dilini çıkarır. Hekim muayene ettikten sonra şöyle der:
—Evet, hastalık dilinizde. İstirahata muhtaç, pek yorgun görünüyor!

Hasta Eşek Yemedi İse


Hem attarlık, hem de tabiplik eden bir adam varmış. Bunun bir de hizmetkarı olup nereye giderse, götürmüş. Bir gün, yine uşak yanında olduğu halde bir hastaya gider. Hastanın nabzına baktıktan sonra adamlarına,
-Siz buna lahana yedirmişsiniz!
Der. Önce inkar etmeye kalkışırlarsa da tabibin ısrarı üzerine itirafa mecbur olurlar. Daha sonra uşak, efendisine hastaya lahana yedirdiklerini neden bildiğini sorar. Tabip,
— Bir hastanın evine gidildiği vakit etrafına göz gezdirmeli. Meydanda yiyeceğe müteallik birşey olup olmadığına dikkat etmeli. Bu, bir kaidedir. Ben de eve girer girmez etrafa bakıp lahana kabuklarını gördüm. Anladım ki hastaya lahana yedirmişler. Çünkü İstanbul'da adettir: Evde ne pişirirlerse, "şifa niyetine" diye mutlaka hastaya yedirirler.
Der. Bir gün, bunu bir taraftan daha çağırırlar. Uşak, gelen adama efendinin evde olmadığını, kendisi de tabiplik yapmaya izinli bulunduğundan efendinin yerine gidebileceğini söyler. Gelen adam muvafakatle bunu alıp götürür. Haneden içeri girdiği zaman etrafını bir kere gözden geçirir. Bu sırada avluda anbar üzerinde bulunan boş bir semer gözüne ilişir. Yukarı çıkarlar. Herif hastanın nabzını eline alıp,
— Siz buna eşek yedirmişsiniz!
Der. Herkes manalı manalı birbirinin yüzüne bakarak,
— Ay oğul! Hiç hastaya eşek yedirilir mi? Derler. Şu karşılığı verir:
— Yedirmedinizse, aşağıda ambar üzerinde o boş semer ne geziyor!

Buyurun Cenaze Namazına Ağalar

Sultan Dördüncü Murad Han, tütünü yasak edip içenleri idam, içilen kahvehaneleri tahrib ettiği esnada, kıyıda bucakta tütün içmeye mahsus yerler bulunduğunu, ezcümle Üskadar'da Miskinler Tekkesi civarında birbiri içinden geçilir iki bölmeli bir mahalli tiryakiler isticar ile caddeye gelen cihetini adi kahvehane haline ifrağ ve iç tarafını tütün içmeye tahsis eylediklerini haber alır.
Bir gün, derviş kıyafetine girip Üsküdar'a geçer, orayı bulur, içeri girer. Kahveci ne bilsin, adi bir derviş sanıp,
— Dede Sultan! Ne içersiniz?
Der. Bu "Ne içersiniz?" sözü artık şüpheye mahal bırakır mı? Padişah,
— Kahve.
Der. Kahveci yavaşça,
— Tütün de içer misiniz?
Diye sorar. Padişah, "Hayır!" deyince, herifin o saat aklı başına gelip böyle tanımadığı bir adama, neticesi idama varacak bir sırrı ifşa ettiğinden dolayı pişman olur ve bazan padişahın tebdili kıyafet gezdiğini de hatırlayarak korku ve heyecana kapılır. Kahveyi getirip sunduktan sonra sorar:
— Dede Sultan! İsm-i şerifiniz?
Padişah, "Murad" deyince biçarenin derhal benzi atar, eli ayağı titremeye başlar. Tıkana likana tekrar sorar:
— Efendim! Han'lığınız da var mı?
Padişah, "Evet!" der demez, içeride keyif çatan tiryakilere,
— Ağalar! Hazır olun cenaze namazına!...
Diyerek düşer bayılır. Herifin bu hali Padişah'ın gayet şuna gitmiş, cümlesini affetmiş.


Zarif Hırsız

İmam Şâfiî Hazretleri (r.h.), bir gün camide ders okuturken bir hırsız pabuçlarını aşırır. Sonra İmam'ın evine gider.
— Efendi'nin pabuçlarını camide çalmışlar. Başka pabuç göndersinler, diyor.
Diye haber verir.

Evden başka pabuç tedarik edip gönderirler. İmam hazretleri dersi bitirdikten sonra pabuçlarını yerinde bulamayınca, "Yalın ayak nasıl giderim?" diye düşünürken hizmetçi evden gönderilen pabuçları getirir. İmam,
— Pabuçlarımın aşırıldığını size kim haber verdi?
Diye sorar. Hizmetçi:
— Bilmediğimiz bir adam geldi, haber verdi.
Cevabını verir. Hırsızın bu zarafeti İmam'ın pek ziyade hoşuna gitmiş, sırası geldikçe anlatarak gülermiş.

Kurnaz Ev Sahibesi

Zengin bir dul kadının evine bir gece hırsızlar girer. Üst katta bir odada yatan kadın, bunların aşağıda gezindiklerini duyunca yavaşça sofaya, merdiven başına birer şamdan koyduktan sonra sanki evin içinde birçok adam varmış gibi,
- Hu! Ahmet Ağa! İsmail Efendi! Süleyman Bey! Hurşid!... Kılıçlarınızı, tabancalarınızı alınız da geliniz! Eve hırsız girmiş!
Diye bağırınca, hırsızlar birbirini iterek çıkıp giderler.

Şifa Niyetine Ölmek
Adam hasta yatıyormuş. Bir akşam ailesi sofraya dolma getirir. Hasta dolmayı severmiş. Annesi dolmayı görünce evladını hatırlayarak bir tabağa bir tane dolma koyup "Şifa niyetine!" diye zorla yedirir. Arkasından karısı da bir tane getirip "Şifa niyetine!" diye zorla yedirir. Peşinden oğlu, kızı da birer tane yedirirler. Elhasıl, hastaya dört tane dolmayı yedirirler. Derken hasta fenalaşır. Doktor getirirler. Doktor hastanın kıvrandığını görünce:
-Ne oluyorsun? Der. Hasta şu karşılığı verir:
-Ne olacak, şifa niyetine ölüyorum.

Buraya kadar tashih yapılmıştır.

Bir Çarığa Müthiş Plan

Şu garip fıkra, vaktiyle Bağdat'ta neşrolunan Zevra gazetesinde okunmuştu:
Bu tuhaf hırsızlık, Bağdat Mevlevihane Camii'nde bir bedevi Arapla iki yankesici arasında vuku bulur:
Arap, çarşıdan yeni satın aldığı bir çift kırmızı yemeniyi ayağına giymiş ve ayağından çıkarmaksızın caminin bir köşesinde uyumak için uzanmış; fakat tamamiyle uykuya dalmamış ve havassı muattal olmamıştı. Yankesiciler Arabın yemeniyi aldığını görmüş olduklarından belli etmeksizin arkasından camiye kadar gelmişler. Arap, camide ve yanıbaşında iki adam bulunduğunu hissetmekte ve konuşmalarını dinlemektedir. Yankesiciler, buna duyuracak biçimde aralarında konuşurlar:
— Şu para çıkınını yarma kadar bu caminin bir köşesine saklamak istiyorum. Ama münasib bir mahal bulamıyorum.
— Uyuyan şu Arabın yanı başındaki yere gömsek, izini kaybetmemek için üzerini toprakla örtsek fena olmaz.
(Arabın yüreğinde bir meserret çarpıntısı...)
—Pek münasib, ama Arap sözlerimizi dinliyorsa!... (Arap horlamaya başlar.)
— Ne söylüyorsun! İşte Arap uykuda. Hem de horluyor. .
— Öyle ama sahiben uyuyup uyamadığını anlamalıyız.
— Nasıl?
— Ayaklarındaki yemenilerin birini sen çıkar, birini de ben çıkarayım.
(Arap horultusunu artırır.)
Yankesicilerin ikisi birden Arabın ayağından yemenileri çıkardıktan ve Arapta bir hareket olmadığını gördükten sonra, filhakika o dedikleri şeyi gömerler ve üzerini toprakla örtüp giderler.
Arap bir çıkın paraya nail olmak hırsıyla yemenilerin gittiğine bakmayarak çıkının bulunduğu çukura gider, çıkını bulursa da eline birçok taş kırıntılarından başka birşey geçmez.








 
C

cahit

Guest
Ynt: KÜLLİYAT-I LETAİF

ellerinize sağlık üstadım hepsi çok hoştu :D
 
S

senarist081

Guest
Ynt: KÜLLİYAT-I LETAİF

Tekzib edenlerin vay haline
Bir gün dalkavuklarından Çavuşzade Şemsi Molla ile otururken bedestende eski zaman işi bir dürbün görüp aldığını ve şimdiye kadar böyle iyi ve kuvvetli bir dürbün görmediğini söyleyerek ağasına emredip dürbünü getirtir.
Büyük bir ihtimamla kılıfından çıkarır, gözüne uydurur, adalar tarafına çevirerek Şemsi Molla'ya,

— Aman Yarabbi! Adaları adeta pencerenin önüne kadar yaklaştırdı! Hele, adanın ta tepesinde yeni yapılmış bir köşk görünüyor. Ne güzel de köşk. Kuş kafesi gibi. Bu cihete nazır odalarından birinde güzel yazılı bir de levha var, ama rüzgar muttasıl kımıldattığından bir türlü okuyamıyorum. Bak sen okuyabilir misin?
Diyerek dürbünü uzatır. Şemsi Molla dürbünü eline alır, gözüne tutar, adalara doğru bakar. Ama çıplak gözle nasıl görüyorsa, yine öyle görür. Dikkat eder, anlar ki dürbünün camları yok! Vaziyetini hiç bozmaksızın der ki:
— Evet, evet, köşkü gördüm. Hakikaten pek dilnişin şey! Levhayı da okudum efendim.
— Veli Efendizade,
— Ne yazılı?
Diye sorunca, şu cevabı verir:
— "Veylün yevmeizin lil mükezzibin" (O gün yalanlayanların vay haline! Mürselat, 77/40)

Osmanlı Ölüsünden Kaçırılırsa!

Çelebi Sultan Mehmed Hazretlerinin, biraderi Musa Çelebi'yi istisal için Edirne'ye gitmesini fırsat addeden Karamanoğlu gelip Bursa'yı muhasara etmişti. Bu sırada Musa Çelebi şehid olduğundan, cenazesi Edirne'den Bursa'ya getiriliyordu. Karamanoğlu keyfiyetten haberdar olunca, bunu bir hileye hamlederek hemen askerini çekip kaçmaya başlar.
Karamanoğlu'nun "Harman Danası" derler iri, şişman bir nedimi varmış. Zavallı adamın koşmaya değil, yürümeye bile vücudu mütehammil olmadığından beş-on adım gittikten sonra tab ü tüvanı kesilerek can acısıyla efendisine şöyle demiş:
— Behey hane-harab! Osmanoğlu'nun ölüsünden böyle kaçıyorsun, ya dirisini görsen ne halt edeceksin!...

İçlerinde Bir Aksakallı Olsaydi!

840 (1436) senesindeki Varna çenginde Sultan İkinci Murad Hazretleri, öğleden sonra, maktulleri seyr için harp meydanını gezdiği sırada, düşman askerinin hep genç olduğunu görünce, emirlerinden Azab Bey'e
— Azab! Garib değil mi, bu kadar ölü içinde hiçbir aksakallı göremedim! Hepsi genç, hepsi taze!
Deyince Azab Bey şöyle demiş:
― Padişahım! Eğer içlerinde bir aksakallı olsaydı, başlarına bu felaket gelir miydi?
 
K

KARTAL

Guest
BOYNUZSUZ KOÇ

Bir Kurban Bayramı arefesinde, Sâir Fitnat Hanim kurbanlık almak için Beyazıt Meydanında dolaşıyormuş. Sâir Haşmet de oradaymış. Abdest-namazla pek alâkası olmayan bu sâir, fırsat buldukça Fitnat Hanım’a takılır, onun iğneli sözlerine muhatap olurmuş. Fitnat Hanım’a orada ne aradığını sormuş, o da kurbanlık koç alacağını söylemiş. Sâir Haşmet: “Bu bayram kulunuzu kurban etseniz olmaz mı?” diye yine takılmış. Fitnat Hanim da sözünü esirgemeden cevap vermiş:
— Olmaz, bu bayram boynuzsuz bir koç kurban edeceğim.[/b]
 
Üst