Haziran 25, 2019, 11:54:54
Haberler:

Ýþte onlar, Rableri tarafýndan gösterilmiþ doðru yol üzeredirler ve onlar kurtuluþa erenlerdir. (Lokman -5)

...SeN SeN SeN !

Balatan ...Tefekkür..., Nisan 17, 2010, 04:31:44 S

« nceki - sonraki »

0 ye ve 1 Ziyareti konuyu incelemekte.

Aa git

...Tefekkür...

Nisan 17, 2010, 04:31:44 S Last Edit: Nisan 17, 2010, 04:33:24 S by ...Tefekkür...










“Sen, sen, sen; eskimeyen biricik yeni ve solmayan biricik renk!”

N.F.K


Hüzzam besteler mevt güftesinden alýyorlar hayatýn ince dokusunu. Þehre gece izin isteyip giriyor. Solgunluðumu aþka þikâyet ediyorum; aþk, boynunu büküyor sebepsiz. Sessiz acýlarým, yaný baþýnda bulmuþ sesli harflerini. Bilemedim, cümlem ne zaman kurulmuþ. Bu þarký kime armaðan…

Esâret içre oluþuma ne diyeceðim þimdi? Yakýcý özlemlerin daðvari heybetinde, hap diye yuttuðum bu hangi hicran? Her ayrýlýk kod þifresini kazýyor künyeme. Olmaz be yüreðim; sen yine kendinde kalarak yitirme kendini. Karýþýk rüyâlar sahnesinde adým taçlanýyor sevdâ þelâlesinde. Kaynak baþýnda su þýrýltýlarý. Hüzne elem ekmiþim; iyi deðilim! Beynimde çatlayan rahvan. Az sonra kopacak bir kýyâmet; hadi yine yaþamaklardan yaþamak beðen! Hadi yine sar zamaný, iç býrak esrik gövdenden. Ruh, bîtap düþmüþ dizüstü. Üstelik sýtma; yalazlar göðünde kan içiyor bulutlar. Kalbin kokusu asýrlar atlýyor. Ciðerlerime dolan havayý çözümlüyorum. Feyizyâb olan ince ve sýzýsý derince bir akýþ seziyorum. Mekân atlayan, iz’an kurdelemi zamanlar ötesi bir çekiþe baðlayan; mevsimi tarifsiz, saadeti bozulmaktan âzade topraðýn kokusu…

O topraðý içimde arýyorum. Köþe bucak, kýyý ve enginlerde, asfalt yolda ya da dar aralýklarda derdim oldu o koku. Ne yapýp edip bulsam, ne bileyim incitmeden dokunsam. Çekmek geliyor hücre hücre atomlarýn içine. Bir gece vakti kaybolup, kaçmak geliyor o kokuya. Hâkine yüz sürüp, yüzsüzlüðümü atmak geliyor kara deliklere…

Geliyor, geliyor haberlerine can býrakmak geçiyor / belki bu sokaktan ve en çýkmazýndan… Çýkartma yaptým düþüncelerimi ve indirdim duygusal yolcularýmý kayýklardan. Hepsini bir hayata aðýrladým. Hayatlar üstü bir hayat. Kekremsi aðzýma sus vurdum, kalbime kýzýl leyâl.

Kitabýn kapaðýný araladým, son tutuklanýþta denildi: “…âzad kabul etmez esirinim!”

Gamýmý býrakacak gâye aradým.

Fâtýma Annem konuþtu yaranýn yara açan deminde: “ Muhammed’in topraðýný koklayan, zaman boyunca misk kokusu almasa ne gam!..

Benim üzerime öyle musibetler çöktü ki, gündüzlere çökseydi gece olurdu!” Sensizlik isabet etti edeli gündüzlerimiz sûreten gece olmadýysa, sîreten ve hepten aydýnlýk da deðil. Aranýlan o koku olunca, miskleri koklamaya ne hâcet! O’nun topraðýna bir sürmelik de olsa sefer etmek gerek. Ey ilâhî makâmýn varýlasý þâhý! Ey zât-ý þerîfine salât ve selâm getirildiðinde hemen koþup gelen! Bizi sensizlik musibetinde katran kývranýþlarda býrakma.

Efendim…

Sorularýmýza cevaplarýný yetiþtir, sorunlarýmýza ebedî saadetini bitiþtir. Ýliþtir gözlerimize yâdigâr-ý aþkýný. Yeni bir baharda, ölümler iþliyoruz. Akýl kafesimizde can kuþu binlerce çýrpýnýþlarda. Sana açsýn yâr bizi, sende kapatsýn kölelik kepengini. Annem tadýnda bir kavuþma / ümit ediyoruz vuslatýmýz olmaz mý; paramparçayken sular…

Paralasam kendimi, pâyesizliðimi fýrlatsam karþýki daðlara. Ateþleri bölümlesem, derecelerimi çýkartsam alnýmýn çatýsýndan. Sensizliði ilân edercesine ilgisizliðe sarsýlarak aðlasam. Að baðlantýlarým kopsa bu dünyayla, aldýrmasam. Ölü görülsem, davet edilmesem kalabalýklara. Zamanýn Bedîsi gibi desem: “Beni dünyaya çaðýrma, ona geldim fenâ gördüm”. Körlüðüme bedel senli olmak bana bir sen verecek, buna inanýyorum, beni sana verecek. Sen ey elçilerin kutlusu; ulaþtýrýcýlarýn nâzenîn burcu.

Dualarýn uðuru; Âlemlerin Rabbi’nin þeref konuðu…

Ayrýlma iç mâbedlerimizden, þehir merkezlerimizden, sam yellerinin estiði nice vakitlerden…

Getir bize bâd-ý sabâlarý, turna kuþlarýyla yollanacak selâmlarý. Bize seninle âherlenmiþ mektuplar getir. Sözlerinin dizildiði hevenklere asýlan bizi getir, seninle bizi bize getir; ne kadar da uzaklaþtýk özümüzden. Yokluðunu hissettikçe savaþlarda kalan âlemimizin Uhud Meydaný’nda koþsun Hz. Sümeyrâ, varlýðýný izhâr etsin ve desin asýrlarýn kulaklarýný çýnlatarak:

“Küllü musîbetin ba’deke celelün:

Artýk Sen olduktan sonra bütün musibetler hafif gelir yâ ResûlALLAH” -Aleyhissalât-u vesselâm…
Rabbim,her vesiLede SENÝN keremin saklýdýr,
SebepLer sayýsýnca hamd SANA....


“Benimdir” diye bildiklerim Senindir
Beni bende olanlara bende etme
“Ben” diye bildiðim de Senin emrindir
Beni bende býrakýp Senden etme
Rabbim, yüzümü Sana döndüm
Gönlümü de Sana çevir
Rabbim, bir Seni bir bildim
Sevdalarýmý Sende bitir...

Yukar git