Haziran 26, 2019, 08:10:57 S
Haberler:

Sözünüzü ister gizleyin, ister açýða vurun; bilin ki O, kalplerin içindekini bilmektedir. (Mulk -13)

SöZ Özüne DöneR

Balatan ...Tefekkür..., Aralk 01, 2009, 01:50:30 S

« nceki - sonraki »

0 ye ve 1 Ziyareti konuyu incelemekte.

Aa git

...Tefekkür...



“Biz sözün yumrulaþtýðý yerde sözü fark edenleriz”

Söz gittiði yere kadar bir sürü iz býrakýr peþinde. Bu izlerle söz’ün ne týynette olduðunu anlarýz. Söz’ün anlattýðý her ne varsa, o kendi izlerinin býraktýðý küçük anlam kovuklarýnda tek tek saklýdýr. Biz insanlar ardýndan gittiðimiz sözün, býraktýðý izleri izleriz. O küçük anlam kovuklarýnda gizli-açýk býrakýlmýþ ne kadar iz varsa, gücümüz nispetince onlarý alýr inceler, sever ya da onlardan nefret ederiz; baþka seçenek yoktur. Çünkü; o izler bizi sözün gittiði yere götürür.

***

Hiçbir söz kendi izlerinin gittiði yerden baþka bir yere gidemez. Ýzlerini sevdiðimiz sözün gittiði yeri de severiz; izlerinden nefret ettiðimiz sözün gittiði yerden de nefret ederiz. Biz insanýz, söze itibar eder; sözü yereriz. Bu sebeplerle söz gittiði yere gitmeden önce çýktýðý yer’i târif eder. Bizler de sözü her iki yönde tâkib eder, sözü duyduðumuz anda, tam orada, orta yerde durur; kendini târif ettiði þekilde onu tartar, onun izlerinden hareketle iz yolunda hem ileriye hem geriye bakarýz. Sonra hiçbir ayrým gözetmeden sözün gittiði yere dair duygularýmýzý sözün çýktýðý yere de sarf ederiz.

***

Söz’ün gittiði yer çýktýðý yerle aynýdýr. Zirâ her söz sahibine döner. Söz’ün gittiði yeri seviyorsanýz, sözün çýktýðý yeri de seversiniz; özünde sevdiðiniz sözü sarf edendir. Söz’ün gittiði yerden nefret ediyorsanýz, sözün çýktýðý yerden de nefret edersiniz; özünde nefret ettiðiniz sözü sarf edendir.

***

Söz söyleyene dönecekse söyleyen kendi sözlerinin izlerinde saklar kendisini. Devrini tamamlayan her söz, devir döngüsünün her yerine sahibinin nefsini ve bildikleriyle nefsinin iliþkisini gizler. Býraktýðý izleri nefsiyle zekâsýnýn, nefsiyle irâdesinin, nefsiyle aklýnýn girdiði it dalaþlarýnýn rengine boyar. Söyleyen, bildikleriyle söze yansýyan samimiyetini, riyâkârlýðýný ve o güne dek elde ettiði her ne varsa bir tek anda kesif bir birleþmeyle birer yumru býrakýr iz yolunda. Ýþte o yumru anýnda sözün gittiði yeri fark ederiz. Söyleyeni fark ederiz. Biz sözün yumrulaþtýðý yerde sözü fark edenleriz. Söz çirkinse yumrulaþtýðý yerde sahibine göre kendisine ihanet eder; söz güzelse yumrulaþtýðý yerde sahibine göre kendisine iyilik verir.

***

Yumrulaþtýðý yerde söz, sahibinin her þeyini insanlara anlatýr olmuþtur. Çirkin sözü sarf edenin sakladýðý her çirkin niyet yumrulaþtýðý yerde sözün cemâlinde ayân beyân olur. Bu hâlde söz býraktýðý izleri kapkara bir necâsetle sahibinin yüzüne savurur; sahibine göre ihânet etmiþtir. Ama sözün özüne göre söz, vâzifesini yapmýþ, özüne dönmüþtür. Çýktýðý yere avdet etmiþtir. Ýhânet eden söz deðil, sözün özüne vâkýf olmayan söyleyendir. O söze ihânet etmiþtir; sözün gücüne hakaret etmiþtir. Kendi sýrlarýný çirkinleþtirdiði söze yüklediði için kendisine ihanet eden söz deðil kendisidir. Çirkin söz, iyi sözden daha tez yumrulaþýr ve duyulur; çirkin sözün ömrü nihayetsiz sonradaki cehenneme uzandýðý gibi nihayetli öncede çirkin iblis’e kadar uzanýr. Uzandýðý yerden beslenip büyüyerek çýktýðý yere döner. Býraktýðý izlerin tümünde kötülükleri büyütür; kötülüklere giden yolu güzel gösterir.

***

Güzel söz yumrulaþtýðý yerde, sahibine göre de duyana göre de sahibine iyilik verir. Güzel sözün ömrü nihayetsiz sonradaki cennete kadar uzandýðý gibi nihayetsiz öncede kendisini yaratan güzel Allah’a kadar uzanýr. Güzel sözün çýktýðý yerden sonra býraktýðý izlerin tümü saklý durduklarý anlam kovuklarýnda parýldar. Her pýrýltý, çirkin sözden üreyen kötülükleri görünür hâle getirir. Çirkinliðin devleþtiði yerde güzelliðin var olduðunu hatýrlatýr.

***

Bizler söze itibar edenleriz. Bizler sözlerimizle felâketimizi hazýrladýðýmýz gibi sözlerimizle cehâletimize son verenleriz. Söz bizler içindir. Sözü özünden öðrendiðimizde özü sözümüzle söyleriz. Sözü özünden çalandan öðrendiðimizde, hýrsýzýn özünü söyleriz. Bizler ya Allah’ýn söze yüklediði özü okur, tekrar eder ya da iblis’in çaldýðý özü söze yükler, tekrar ederiz. Ama pek bilmeyiz; söz’ün gittiði yer, çýktýðý yerle aynýdýr; söz özüne döner.

***

Söz çýktýðý yere devrini tamamlayýp döndüðünde boynumuza asýlýr. Hayra dönüþen her parýltýsýnda güzel söz, baþlattýðý güzelliklerin tohumlarýyla diðer güzel sözleri doðurur, bizleri nihayetsiz sonraya kadar güzelliklerle besler. Þerre dönüþen her söz kendi karanlýðýný serper býraktýðý izlere, bizleri nihayetsiz sonraya kadar kötülüklerle besler.

***

Her an söz sarf ederiz; sarf ettiðimiz her söz bizden içeriye gittiði gibi bizden dýþarýya gider. Biz bizden çýkan sözün dýþýmýza doðru gidiþinden sorumlu olduðumuz gibi, içimize gidiþinden de sorumluyuz. Dýþýmýza giden söz tekrar bize dönene dek her ne yaptýysa biz ondan ötürü mükellefiz; içimize giden her söz içimizdeki diðer sözleri tetikleyip bize dönene kadar ne yaptýysa biz ondan ötürü de mükellefiz. Ýçimize giden her söz dýþýmýza giden her sözden daha güçlüdür. Biliriz ki; dýþýmýza giden her söz içimize giden binlerce sözden peydahlanmýþtýr. Söz önce içimize gitmeseydi, içimizdeki nefsimizle nefsimizin ve iblis’in fýsýltýlarýyla beslenemez, besili bir halde dýþýmýza çýkmaya cesâret edemezdi.

***

Söz, tövbe sözüne muhtaçtýr; diðer sözlerin sözlere muhtaç olmasý gibi. Her söz alýp götürdüðü özü diðer sözlerle süsleyerek benimsetir. Eskilerin yenilere býraktýðý da sadece sözdür. Ýnsanýn yapýp ettiði her þey de iþte bu sebeple hep ve daima sözdür. Dua sözdür, küfür sözdür. Düþünce sözdür, iman sözdür. Söz baþka bir sebeple deðil, kainât’ýn özü söz olduðu için çýktýðý yere döner. Lâkin sözün saptýðý yer kainât’ýn özüne giden yolu göstermez. Çirkin söz kainatýn özüne deðil nefsinin ve iblis’in kölesi olan insana döner. Güzel söz bu güzelliðin gideceði her yere döneceði halde sahibine döndüðü yerde sahibini güzelliklerin içine götürür.

***

Ýnsan güzel söz ile çirkin sözün bir arada durduðu tek mekândýr; tek zamandýr. Çirkin sözleri artmýþ olanýn karanlýðýndan kurtulmasý tövbe iledir. Çirkin sözün silineceði tek kâide tövbe kaidesidir. “Çirkinlikten arýndýramadýðýmýz sözlerimizle biz, güzel sözün gideceði yerlere götürülmeyecek kadar kirliyiz”, dedirtir iblis. Bizi çirkin sözde mahpus býrakan Ýblis’e diyeceðimiz söz çirkin sözden uzakta duracaðýmýz sözdür. Bize bildirilen en güzel sözdür. Allah’ýn güzel sözüdür. Onu hep söyleyeceðiz, söylemekte tereddüt etmeyeceðiz. Bileceðiz ki; sözün en güzeline dayanmayan söz çirkinleþmekten kurtulamayacaktýr. Þimdi sözün en güzelinden beslenen sözümüzü, aydýnlýk bir zirvede güzel sözün en güzel serüveninde býraktýðý izlere tekrar tutturacaðýz ve susacaðýz.

***

“Kim iyi bir iþ yaparsa, bu kendi lehinedir. Kim de kötülük yaparsa aleyhinedir. Rabbin kullara zulmedici deðildir.” ( Fussilet 46)

“Onlar aðýzlarýyla Allah’ýn nurunu söndürmek istiyorlar. Hâlbuki kâfirler istemeseler de Allah nurunu tamamlayacaktýr” (Mümtehine 8)

“Andolsun, insaný biz yarattýk ve nefsinin ona verdiði vesveseyi de biz biliriz. Çünkü biz, ona þah damarýndan daha yakýnýz . Üstelik, biri insanýn sað tarafýnda, biri sol tarafýnda oturmuþ iki alýcý melek de alýp kaydetmektedir. Ýnsan hiçbir söz söylemez ki onun yanýnda gözetleyen hazýr bir melek bulunmasýn” (Kâf 16,17,18)

(Allah, þöyle der:) “Atýn cehenneme, (hakka karþý) inatçý, hayrý hep engelleyen, haddi aþan þüpheci her kâfiri. Allah ile beraber, baþka bir ilâh edinen o kimseyi atýn þiddetli azabýn içine!” Arkadaþý (olan þeytan) der ki: “Ey Rabbimiz! Onu ben azdýrmadým, fakat kendisi derin bir sapýklýk içinde idi. Allah, þöyle der: “Benim huzurumda çekiþmeyin. Çünkü ben bu (konudaki) uyarýyý size önceden yaptým. Benim katýmda söz deðiþtirilmez ve ben kullara zulmedici deðilim.” (Kâf 24,25,26,27,28,29)

Alper Selçuk
Rabbim,her vesiLede SENÝN keremin saklýdýr,
SebepLer sayýsýnca hamd SANA....


“Benimdir” diye bildiklerim Senindir
Beni bende olanlara bende etme
“Ben” diye bildiðim de Senin emrindir
Beni bende býrakýp Senden etme
Rabbim, yüzümü Sana döndüm
Gönlümü de Sana çevir
Rabbim, bir Seni bir bildim
Sevdalarýmý Sende bitir...

vuslat_ebedi82

Söz’ün gittiði yer çýktýðý yerle aynýdýr. Zirâ her söz sahibine döner. Söz’ün gittiði yeri seviyorsanýz, sözün çýktýðý yeri de seversiniz; özünde sevdiðiniz sözü sarf edendir. Söz’ün gittiði yerden nefret ediyorsanýz, sözün çýktýðý yerden de nefret edersiniz; özünde nefret ettiðiniz sözü sarf edendir.

Ablam yine çok güzeldi........ tam senlik bir yazý...... baþka söze ne hacet ;) ;) ;)

Yukar git